பக்தி என்றால் என்ன? என்பதை உணர்த்தும் ஒருபெரும் பாடம். அகந்தை அழிந்து, அற்புதம் நிகழ்ந்த கதையை ஒரு முனிவர் சீடனுக்கு சொல்வது போல அமைந்துள்ள இந்த நிகழ்வு, நமக்கு நிறையவே கற்றுக் கொடுக்கப் போகிறது. எவ்வளவுதான் நாம் விழுந்து விழுந்து சாமி கும்பிட்டாலும், எந்த பிரயோஜனமும் இல்லை என்று நினைக்கும் பொழுது, இந்த கதையை யோசித்துப் பாருங்கள். நிச்சயம் உங்களுடைய எண்ணம் மாற ஆரம்பிக்கும். ஆன்மீகம் சார்ந்த இந்த பதிவில் வாங்க, அந்த கதையை தெரிஞ்சுக்குவோம்.
முனிவர் சொல்ல ஆரம்பிக்கிறார். முன்னொரு காலத்தில், என் ஆசிரமத்திற்கு ஒரு பக்தன் வந்தான். அவன் ஞானத்தைத் தேடி வந்தவன் போல் தோன்றினான். ஆனால் அவன் மனதில், தான் அனைத்தும் அறிந்தவன் என்ற எண்ணம் ஆழமாக வேரூன்றியிருந்தது. நான் அவனுக்கு விஷ்ணுவின் சிலை ஒன்றைக் கொடுத்து, தினமும் பக்தியுடன் பூஜை செய்யச் சொன்னேன். சில மாதங்கள் கழித்து அவன் திரும்பி வந்தான். “குருவே, விஷ்ணு எனக்கு எந்தப் பலனையும் தரவில்லை. என் மனம் இன்னும் அமைதி அடையவில்லை” என்றான்.
அவன் மனதின் அறியாமையை உணர்ந்த நான், ஒரு புன்சிரிப்புடன் அவனுக்கு சிவனின் சிலை ஒன்றைக் கொடுத்தேன். “இதற்கு பூஜை செய் மகனே, உன் சந்தேகங்கள் விலகும்” என்றேன். அவன் சிவனின் சிலையையும் எடுத்துச் சென்று, நாள்தோறும் பூஜை செய்தான். மீண்டும் சில காலம் கழித்து அவன் திரும்பி வந்தான். அவன் முகத்தில் சலிப்பு தெரிந்தது. “சிவனும் எனக்கு உதவவில்லை குருவே! வேறு யாரையாவது கொடுங்கள்” என்றான்.
அவனின் அகந்தை இன்னும் விலகவில்லை என்பதை உணர்ந்த நான், அவனுக்கு துர்கா தேவியின் சிலை ஒன்றைக் கொடுத்தேன். “இந்த அன்னை உனக்கு நிச்சயம் வழி காட்டுவாள்” என்றேன். அவனும் துர்கா தேவிக்கு பூஜை செய்யத் தொடங்கினான். ஆனால், அவனது முந்தைய விஷ்ணு மற்றும் சிவன் சிலைகளை, தனது பூஜை அறைக்கு வெளியே, சன்னல் ஓரத்தில் அலட்சியமாக வைத்துவிட்டான்.
ஒருநாள், அவன் துர்கா தேவிக்கு ஊதுபத்தி ஏற்றி பூஜை செய்து கொண்டிருந்தான். ஊதுபத்தியின் நறுமணம், சன்னல் ஓரத்தில் இருந்த சிவன் சிலையின் நாசியை நோக்கிச் செல்வதை அவன் கவனித்தான். தனக்கு உதவாத ஒரு கல் சிலைக்கு, தான் செய்யும் பூஜையின் நறுமணம் செல்வதைக் கண்டதும், அவனுக்குக் கடும் கோபம் வந்தது. அவன் மனதிற்குள், “நான் பூஜையின் பலனைத் தேடுகிறேன், ஆனால் இந்தச் சிலையோ என் நறுமணத்தையும் திருடுகிறது!” என்று எண்ணினான்.
அவன் ஒரு துணியை எடுத்தான். கோபத்தில் அவன் கைகள் நடுங்கின. அந்தத் துணியால் சிவன் சிலையின் முகத்தைச் சுற்றினான், குறிப்பாக அதன் நாசியை இறுக்கமாகக் கட்டினான். “நீ என் பூஜையின் நறுமணத்தை சுவாசிக்கக் கூடாது!” என்று மனதிற்குள் முணுமுணுத்தான். அவன் அப்படிச் செய்த அடுத்த கணம், அந்த அறையே ஒரு பிரகாசமான ஒளியால் நிரம்பியது. அவன் கண்கள் கூசின. அவன் பார்த்தான், அங்கே! சிவபெருமான், தனது முழுத் திருமேனியுடன், அவனுக்குக் காட்சியளித்தார்! பக்தன் திகைத்துப் போனான். அவன் தலைகீழாக விழுந்து சிவனை வணங்கினான். அவன் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது.
உண்மையான பக்தி எங்கே?
திகைப்பில் உறைந்த அந்த பக்தன் என்னிடம் ஓடிவந்தான். “குருவே! நான் தவறு செய்துவிட்டேன்! அந்தச் சிலையை அவமதித்தேன்! ஆனாலும் சிவன் எனக்குக் காட்சியளித்தார். இது எப்படி சாத்தியம்?” என்று கேட்டான். நான் புன்முறுவலுடன் அவனிடம் சொன்னேன், “அன்பார்ந்த மகனே! அதுவரை நீ அந்தச் சிலைகளை வெறும் கல்லாகத்தான் பார்த்தாய். அவற்றை நீ மாற்றிக்கொண்டே இருந்தாய். ஆனால், நீ சிவனின் மூக்கை துணியால் கட்டியபோது, உன்னையறியாமலே, அந்தச் சிலை ஒரு உயிரோட்டம் உள்ள, உணர்வுள்ள தெய்வம் என்று நீ ஆழ்மனதில் நம்பிவிட்டாய். ஒரு சடமான கல்லை நீ ஏன் கட்டிப் போட வேண்டும்? ஒரு சாதாரண கல்லை நீ அப்படி செய்திருக்க மாட்டாய் அல்லவா?
இதையும் படிக்கலாமே:
தங்கம் சேர்க்கும் கனகதுர்க்கை
இந்த உண்மையான நம்பிக்கை, இந்த ஆழ்ந்த ஈடுபாடு, நீ வெளிப்படுத்திய அந்த ஒரு கண நேர பக்திதான், சிவபெருமானை உனக்குக் காட்சியளிக்கச் செய்தது. பக்தி என்பது வெறும் பூஜைகளை செய்வதோ, சிலைகளை மாற்றுவதோ அல்ல. அது முழுமையான நம்பிக்கை, முழுமையான அர்ப்பணிப்பு, அகந்தையற்ற அன்பு. நீ உனது அகந்தையை விலக்கி, அந்தச் சிலையை ஒரு உயிராக, இறைவனாகக் கருதிய அந்த நொடிதான், தெய்வம் உன்னைக் கண்டது. ஆகவே மகனே, பக்தி என்பது உன் வெளிப்புறச் செயல்களில் இல்லை. அது உன் உள்மனதில், உன் நம்பிக்கையில், உன் உணர்வுகளில் பொதிந்துள்ளது. இதை நீ உணரும்போது, ஒவ்வொரு கணமும் நீ இறைவனின் அருளைப் பெற முடியும்.” என் சீடனே, நீயும் உன் வாழ்க்கையில் இதை உணர்ந்து கொள்வாயாக! எந்தச் செயலையும் அகந்தையற்று, முழு நம்பிக்கையுடன் செய். அப்போது, நீ தேடும் அனைத்தும் உனக்குக் கிட்டும்! இந்தக் கதை உன் மனதில் ஆழமாகப் பதியட்டும்.